หนึ่งคำที่รอ80%

925 คำ

"ฮึ้ย ถามได้ ก็จะไปให้พ้นๆ ไงล่ะ ตัวเองคิดจะทำอะไรอย่าคิดว่าไม่รู้นะ ไอ้พี่ภีมบ้า ไม่น่าหลงไว้ใจเลย หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ " เมื่อดิ้นออกจากอ้อมกอดเเข็งเเรงนั้นไม่หลุด จึงได้เเต่ต่อว่าเขาไปต่างๆ นาๆ "ฮึ อะไรนะ ไอพี่ภีมอีกเเล้วหรอ วันนี้เกดเรียกพี่ว่าไอ้มาตั้งสองรอบเเล้วนะ เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมพูดจาไม่เพราะเลย หืม" เขาไม่ตอบคำถาม แถมยังแกล้งขมวดคิ้วถามเสียงเข้มออกไปอีก "ฮึ้ย นี่มันไม่ใช่เวลามาอบรมมารยาทกันนะ คุณหมอภีมภัทร ช่วยปล่อยไอมือยาวๆ นี่ออกซะทีได้มั้ย...ฮะ" เธอตะโกนออกไป ดิ้นไปดิ้นมา กระทืบเท้าเร้าๆ กับพื้นอย่างเด็กเอาเเต่ใจ โมโหเเล้วนะเนี้ย สถานการณ์คับขันเเบบนี้ ยังมีหน้ามาล้อเล่นอยู่ได้ และคำพูดกับปฏิกิริยาของคนตรงหน้าก็ทำเอาคนตัวโตหัวเราะออกมาเสียงดัง ยอมปล่อยมือจากเธอเเต่โดยดี "โอเคๆ ปล่อยก็ปล่อย" เขาพูด พลางยกสองมือที่เคยโอบกอดเธอไว้ขึ้นเหนือบ่าอย่างยอมเเพ้ คนตัวเล็กเมื่อได้รั

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม