บทที่ 18 เปิดเผย

1565 คำ

โรงพยาบาล ตึก ตึก เธอยังไม่หลับทำยังไงก็ไม่หลับจนเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาภายในห้องเธอเลยเข้าใจว่าเป็นไทม์ “พี่ไทม์ลืมอะไรรึเปล่า” กึก! เสียงฝีเท้าหยุดชะงักลงทันทีจนควีนแปลกใจเธอพลิกตัวกลับไปมองก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นคนที่อยู่ในห้วงคำนึงอยู่ตอนนี้ ไฟที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินหยุดยืนยิ่งอยู่กลางห้องใบหน้าของเขานิ่งสนิทแต่สายตาคู่คมกลับดูวาวโรจน์ด้วยความโมโหเพราะเขาได้ยินเธอพูดถึงไอ้ไทม์นั่นเลยทำให้เขาหงุดหงิด มันมาที่นี่ได้ยังไง? “อ่ะ..นายเองหรอ” “อืม..” เขาเก็บอารมณ์หึงหวงไว้แล้วเดินเข้าไปหาเธอมองดูใบหน้าสวยที่เริ่มยุบลงแล้วจากตอนแรกที่เขาไปเจอใบหน้าและคอค่อนข้างบวมหนักส่วนผิวกายผื่นก็ลดจนแทบจะปกติแล้ว “ฟื้นนานรึยัง” “สักพัก..” เธอฟื้นสักพักแล้วแต่กลับไม่เจอเขาเลยอีกอย่างพยาบาลเข้ามาเช็คน้ำเกลือก็บอกว่าฉันหลับไปสองวัน.. “แล้วไอ้ไทม์มันมาทำไม” “นี่!เขาช่วยช

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม