เด็กดื้อ - 33 ไม่มีวันหนีพ้น

1293 Words

แทนเดินมาหยุดข้างๆ เตียงที่ฉันนอนอยู่แล้วมองด้วยสายตาเป็นห่วง ซึ่งพี่ลีวายไม่เคยมองแบบนี้เลยถึงแม้เขาจะเป็นคนทำให้ฉันเข้าโรงพยาบาล เขาไม่เป็นห่วงและไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด “อาผมเป็นหมออยู่ที่นี่ครับ” “แล้วไม่เรียนหรอ” “รู้ว่าพี่อยู่โรงพยาบาลผมจะมีกระจิดกระใจเรียนได้ยังไง” “พี่บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก” “จะอาลัยอาวรณ์กันอีกนานไหม” เสียงของพี่ลีวายพูดแทรกขึ้นมา บ่งบอกว่าเขาไม่พอใจเอามากๆ ที่เห็นแทนมาเยี่ยมฉัน “พี่ลีวายออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้นะคะ” ฉันแค่เสนอความคิดเห็นแต่ไม่คิดว่าคำพูดนั้นจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ “พอมันมาแล้วไล่ฉัน?” สายตาที่จ้องอย่างเอาเรื่องของพี่ลีวายทำให้แปลกใจว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่ชอบแทนมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เคยพูดว่าอยากให้แทนมาหมั้นกับฉันแทนตัวเอง ลืมคำพูดนั้นไปแล้วหรือไง “ตอนแรกเธอยังไม่อยากให้ฉันออกไปเลยนะ” “มิลินแค่ไม่อยากให้บรรยากาศมันอึดอัด” “ใช่

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD