ขอโอกาส

1423 คำ

หลังจากที่กวินทำความเข้าใจกับลูกสาวของเขาเกือบครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มจึงตัดสินใจพาใบพลูไปรอมารดาของเธอ บริเวณประตูทางออก ขณะที่ตะวันถูกสั่งให้ตามไปบอกสองคนว่าเขาเจอใบพลูแล้ว และกำลังรออยู่ที่ประตูทางออก “ใบพลู!” พอมาถึงใบบุญเรียกชื่อลูกสาวออกมาเสียงดัง ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปสวมกอดใบพลูเอาไว้แน่น ด้วยความรู้สึกกลัวว่าจะต้องเสียหนูน้อยไป “หนูหายไปไหนมา อย่าวิ่งหนีพี่ไปแบบนี้อีกเข้าใจไปไหม” น้ำเสียงของใบบุญ ยังคงแฝงความสั่นเครือเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ แต่เธอก็พยายามเก็บอาการไว้สุดกำลัง เพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอที่มี ขณะที่ใบพลูเงยใบหน้าขึ้นมองมารดาของเธออย่างรู้สึกผิด “กลับบ้านกันผมจะไปส่ง” เสียงทุ้มของกวินดังขึ้น ทำให้ใบบุญเงยหน้าม

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม