เมื่อคุณเยี่ยมชมเว็บไซต์ของเรา หากคุณให้ความยินยอม เราจะใช้คุกกี้เพื่อให้เราสามารถรวบรวมข้อมูลสำหรับสถิติโดยรวมเพื่อปรับปรุงบริการของเรา และจดจำตัวเลือกของคุณสำหรับการเข้าชมในอนาคต นโยบายเกี่ยวกับคุกกี้ & นโยบายความเป็นส่วนตัว
เรียน นักอ่าน เราต้องการคุกกี้เพื่อทำให้เว็บไซต์ของเราดำเนินการได้อย่างราบรื่น และมอบเนื้อหาแบบส่วนตัวที่ตรงกับความต้องการของคุณ เพื่อให้เรามั่นใจได้ว่าคุณจะได้รับประสบการณ์การอ่านที่ดีที่สุด คุณสามารถเปลี่ยนแปลงการอนุญาตของคุณโดยการตั้งค่าคุกกี้ได้ทุกเมื่อ
If you would like to learn more about our Cookie, you can click on Privacy Policy.
หญิงสาวตั้งสติที่ฉายเข้ามาเรื่อยๆ จนเธอแทบตั้งรับไม่ทัน เธอค่อยๆ พาตัวเองมานั่งที่โซฟาตัวสีแดงตรงนั้นด้วยท่าทางเชื่องช้าและเกิดความประหม่าเมื่อนึกถึงภาพนัวเนียวาบหวิวของเธอกับผู้ชายคนนี้ "เปลี่ยนไปอย่างที่ได้ยินมาจริงๆ สินะ" ธนนท์บ่น แล้วนั่งลงตรงข้ามเขมมิกา แววตาราบเรียบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันวันนั้น.." "คะ? ฮ่าๆ นี่ผมหูฝาดไปรึเปล่าเนี่ย ได้ยินคุณพูดคะขากับผมเป็นครั้งแรก โครตไม่ชินเลยครับ "เอ่อ ช่วยบอกฉันได้รึเปล่า เรื่องระหว่าง เอ่อ เรา.." "อะไรนะ?" ธนนท์ขมวดคิ้ว เขมมิกาชักจะเป็นเอามากอย่างที่ได้ยินมาจริงๆ ด้วยแฮะ "เอ่อ..ฉันจมน้ำนานไปหน่อยน่ะ สมองขาดออกซิเจนเลยจำเรื่องราวช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้น่ะ ดีหน่อยไม่ตาย ไม่พิการ ปาฎิหารย์มากเลยเนอะ" เธอพยายามพูดเพื่อกลบความประหม่าของตัวเอง "อ๋อ แบบนี้นี่เอง" ธนนท์ยกยิ้มมุมปาก แล้วเดินเข้