อิงฟ้า หญิงสาววัยยี่สิบสองปีกำลังแตกเนื้อสาว รูปร่างก็อรชรอ้อนแอ้น ผัวสีขาวเหลือง ใบหน้างามรูปไข่ ขนตาดกดำ จมูกโด่งรั้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ หน้าอกหน้าใจก็จัดว่าใหญ่กำลังพอดี เอวก็คอดเข้ารูปสวยงาม สะโพกก็ผายรับกับขาเรียว นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หลังจากได้รับจดหมายตอบจากผู้มีพระคุณที่ส่งเสียให้เรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี
แผ่นกระดาษเอสี่ที่มีข้อความไม่กี่คำ จากลายมือทีเขียนตอบกลับมา คือของขวัญชิ้นสำคัญนับว่าเป็นของวันที่มีค่าที่สุดสำหรับเด็กกำพร้าอย่างหญิงสาวก็ว่าได้
เรียนจบแล้ว มีงานทำหรือยัง ถ้ายังไม่มีก็เข้ามาทำงานกับฉัน เป็นงานพิเศษทำกับฉันแค่คนเดียว งานที่ฉันคิดว่าเหมาะสมกับเธอ อีกทั้งรายได้ในแต่ละเดือนก็มากด้วย เธอน่าจะพอใจ ถ้าเธอสนใจก็ติดต่อกลับมาหาเลขาฉัน ตามเบอร์ที่ฉันให้ไว้
เขม
อิงฟ้ากอดจดหมายฉบับนี้แนบอกเอาไว้แน่น จินตนาการไปถึงใบหน้าของคุณเขม คนที่ชุปเลี้ยงและให้ชีวิตใหม่กับเธอ หากไม่มีคุณเขมเธอก็คงได้ร่ำเรียนแค่ชั้ยมัธยาศึกษาปีที่3 เท่านั้น
เนื่องจากที่บ้านเด็กกำพร้าที่เธออาศัยอยู่ มีเด็กมากเธอต้องเสียสละให้น้องๆ ได้เรียน แต่นับว่าเธอโชคดีที่วันนั้นคุณเขมเข้ามาทำบุญและเลือกที่จะมอบทุนการศึกษาให้เธอจบจบปริญญาตรี
เพราะฉะนั้นหากคุณเขมอยากให้เธอทำอะไรเพื่อเป็นการตอบแทน เธอยินดีทำทั้งนั้น ต่อให้บุกน้ำลุยไฟเธอก็ยอม
“อิงสัญญาว่าจะทำงานนี้อย่างเต็มที่ค่ะ” อิงฟ้ายกจดหมายขึ้นมาจูบ
ใบหน้าของเขมที่เธอเห็นตามหน้าจอทีวีเกี่ยวกับธุรกิจหรือตามสื่อโซเชียลต่างๆ ก็ลอยเข้ามา พาให้เธอจินตนาการไปไกล นับวันเธอยิ่งแน่ชัดว่าเธอชื่นชอบและตกหลุมรักผู้มีพระคุณของเธอจนหมดหัวใจ แม้จะเคยเห็นหน้ากันแค่ครั้งเดียวเมื่อครั้ง 7 ปีก่อนก็ตาม
เมื่อชื่นอกชื่นใจและอิ่มเอมจนพอใจ อิงฟ้าก็รีบโทรกลับไปตามเบอร์ที่เขมให้ไว้ รอไม่นานปลานสายก็กดรับ
“สวัดดีค่ะใช่เลขาคุณเขมหรือเปล่าคะ หนูชื่ออิงฟ้านะคะ พอดีหนูจะโทรมาแจ้งว่า หนูสนใจเข้าไปทำงานที่คุณเขมบอก รบกวนคุณเลขาแจ้งกลับไปยังคุณเขมด้วยนะคะ”