บทที่ 7 กินข้าวหรือกินเธอ (2)

1270 Words

“อึก...งั้นฉันจ่ายดอกเบี้ยก็ได้” พิกุลสะอึกเมื่อเขาพ่นคำพูดร้ายกาจอย่างไม่ไว้หน้ากัน ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ สูดลมหายใจแล้วพูดเสียงแผ่วเพื่อหาทางออก แต่ข้อเสนอของเธอก็ถูกปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี “ฉันไม่ต้องการเงิน” “ฉันคิดว่าเราต้องนอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว” “นั่นมันก็เรื่องของเธอ หรือถ้าจะผิดสัญญาก็ไปหาเงินมาคืนตอนนี้เลย” อัศวินพูดเสียงเรียบเพราะทั้งสองได้เขียนสัญญากันขึ้นมาก่อนที่อัศวินจะจ่ายเช็ค “แล้วฉันต้องทำไปถึงเมื่อไหร่” พิกุลยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามเสียงแผ่ว อัศวินทำสัญญากับเธอทั้งที่เขาก็รู้เต็มอกว่าเธอไม่มีทางหาเงินมาคืนเข้าได้ในครั้งเดียวแน่ และเมื่อไร้ทางออก อย่างน้อยก็ควรมีขอบเขตเวลาเอาไว้บ้าง เพราะกว่าเธอจะหาเงินมาคืนเขาจนครบคงกินเวลาไปหลายปี “จนกว่าฉันจะเบื่อ” “...” “แล้วก็ไม่ต้องห่วงหรอก อย่างเธอคงใช้เวลาไม่นาน” พิกุลมองหน้าอีกคนอย่างไม่พอใจนัก เธอรู้ว่าเขาให้หยิบยืมเงิน

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD