บทที่ 10 : ก็มึงมันร่าน! [NC]

1573 Words

"ประสาท!" ใบหน้าสวยชักสีหน้าใส่แล้วเดินหนี แต่ไอ้ซันรีบวิ่งตามมาดักที่บันได แล้วดันไหล่บางชิดกำแพง "ถ้ามึงช่วยกู กูจะลืมเรื่องคืนนั้น" "ก็ลืมไปเลยดิ กูไม่สนใจอยู่แล้ว" "แต่ถ้าไม่ช่วย กูจะบอกแทนว่าเราได้กันแล้ว" "มึงเป็นบ้าหรือไงวะ!" "กูไม่ได้บ้า แต่กูจะบอกทุกอย่าง" "มึงไม่กลัวแทนเสียใจเหรอ!?" "แล้วมันจะต่างจากตอนที่กูรู้ว่าแทนได้กับมึงยังไงวะ ตอนนั้นกูก็เสียใจไม่แพ้กัน แต่ถ้ามึงไม่อยากทำให้ประวัติซ้ำรอย มึงก็ช่วยกูสิ" ไอ้ซันนี่มันเป็นคนเหี้ย ที่เหี้ยเข้ากระดูกดำจริงๆ มีอย่างที่ไหนมาบังคับให้ช่วยเหลือกันแบบนี้ และความคิดที่จะบอกแทน บอกเลยว่าเลวมาก "ไปตายซะ" พูดกดเสียงต่ำ "ถ้าตาย กูจะลากมึงมาตายกับกูด้วย" "ไอ้เหี้ยซัน!" ง้างมือเตรียมตบ แต่เขาดันรวบมือเล็กด้วยมือข้างเดียว แล้วโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน สายตาทั้งสองคู่มองกันอย่างเชือดเฉือน "ถ้าไม่อยากเป็นเมียกูอีกรอบ ก็อย่าปาก

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD