บทที่ 15

1363 Words

รามซึ่งยืนรับผลไม้อยู่อีกแถวหันมาส่งซิกแล้วทำท่าจีบมือรูดปากไม่ให้ลูกน้องพูด ชาญพยักหน้าหงึกๆ อย่างรู้กันแล้วหันมาเอ่ยตอบแกมสั่งพ่อเลี้ยงไปในตัว “บอกไม่ได้ครับ พ่อเลี้ยงห้ามถาม! เดี๋ยวผมเผลอปากหลุดไป” “ไอ้ชาญ! เดี๋ยวนี้มึงอาจหาญถึงขนาดกล้าสั่งกูเลยหรือวะ” พ่อเลี้ยงถึงกับยัวะหน้าแดงก่ำเมื่อถูกลูกน้องตัวแสบสั่งห้ามเสียงดัง เขาสาวเท้าเข้าหาไอ้ตัวแสบช้าๆ ด้วยความโกรธ ‘งานเข้าอีกแล้วกู ดันลืมตัวไปสั่งพ่อเลี้ยงเสียนี่ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่งานนี้’ ชาญสะดุ้งเฮือกงึมงำในใจด้วยความกลัวพลางถอยกรูจนไปชนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่กำลังเข้าแถวรับอาหาร เขายื่นถาดให้สนเพื่อนรักถือให้ ก่อนจะรีบเข้าไปบีบนวดตรงต้นแขนพ่อเลี้ยงอย่างเอาอกเอาใจ “โธ่!...พ่อเลี้ยงครับ พ่อเลี้ยงอย่าเพิ่งโกรธสิครับ พ่อเลี้ยงก็รู้ว่าไอ้ชาญคนนี้ใสซื่อบริสุทธิ์และเก็บความลับไม่เก่ง ถ้าไอ้ชาญบอกพ่อเลี้ยงไป ไอ้ชาญก็ต้องโดนพี่รา

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD